Bi Life Line van Karin Bos

w a t e r l a n d e r
zij iemand is die in water landt

de boot neemt ook
al kan ze zwemmen

het kind

daar waar haar vader
een uitsparing is in de ruimte

voor altijd schaduw schrijft
in het water

waar het hart nog
net bij kan

blijven dobberen

drijven

iets anders is dan stil liggen

je hoofd boven water houden
je lichaam ontaarden
luisteren kijken
ze blijft het water

volgen en als het tijd is
staat aan de oever bij maanlicht
een moeder

angst voor het onbekende
vloeit over in meer meren

meer zee meer

minnen is liefde

uit water geboren zij is
een schepper van ruimte
en kleuren vloeibare

herinneringen stranden tussen bomen
wortels vinden een weg zelfs
naar boven waar tussen rotspartijen

zij aan haar eigen voeten
laarsjes voelt

een vader en een moeder
een kind en een kind

zij stappen zet in water en gips
twee lege stoelen vindt

waar zijn jullie waar zijn jullie

toch gebleven

speelt een leven zich af tussen vreemden
die even mee bewegen in leegte

zij geworden is
wees
wezer
weest
zij tussen rozen alleen op foto’s
nog een moeder treft zij liefde in letters
door papier rouwt
wijs
wijzer

wordt in het uurwerk dat vroeger
ijl en transparant in licht
kleurige bloemen spiegelt
bij een raam ze is ze blijft
het kind van een moeder en
een moeder van

het kind in water landt steeds weer
een bodem vindt
van verlangen naar

water want regen tekent r
e
g
e
n
i
n
g
e
n

in ieder landschap zoekt zij een plek
waar ze water kan scheppen

op haar buik zelfs dat ze
net met haar vingers bij
het oppervlak kan waar lucht
en water elkaar raken en zij

in lijnen en vlakken rivieren trekt
naald en draad door papieren rijgt

om de angst te bezweren mamma
zegen de zee hier van vleugels

aardewerk kapotslaat tot een hemel
om de schepping terug te brengen tot
wat leven is butsen sparen
in je handen littekens kerven

duizend doden sterven

de weg naar pijn
terugbrengen tot water in
glas tot stil

stand komt hier verdriet
in een zwanenhals zingt

een kind zich aan de waterkant van
haar tranen buigt
over wat verloren in haar ziel

aanspoelt

bellen blaast tussen uiterwaarden
een rivier in haar bedding zucht

zij

een bolwerk tussen bomen vindt

een huis tussen takken kamers baart van
web en wolk en licht
varens in de aarde slaap dragen

en dromen een schuilplaats vormen
voor wie vluchtig
en vloeibaar engelen zoekt

in een tent van vleugels

adem haalt uit het groen van bladeren
paars en turquoise geschiedenis
schrijven in het mos zij zich fluwelen
gordijnen herinnert een leunstoel bij
het raam een kristallen karaf op tafel
waar is zij gebleven in de tijd

in de buik van de aarde zij in een flits
een schaduw oogst tussen kleuren
zij een vreemde is geworden
in een grot van amethist

dorst heeft en tussen tegels van blauw
een kraan vindt

vogels die doden dragen
en aarde

in hun ogen belletjes rinkelen van

vroeger zij nog steeds tussen tafelpoten
kleien kan en schelpen vergaart

een druppel bolstaat van traan

zij louter in zonlicht en water baadt
tussen bladeren later nog even op zich laat wachten

altijd thuiskomt waar een kind is

op laarsjes

bellen blaast van dagen

struikrover van hartzeer en weemoed
kleine sisyfus zij
wankelend stenen in hitte en licht naar boven zeult
zo water naar zee draagt
stenen in haar stem trillen als ze naar sterren staart

ssssst

aarde vertraagd door de tijd reist

hier is geen angst voor waar je het bangst voor bent
mamma de dood is een bootje over water
vluchten is sterven tussen ster en maan mamma

een brug is alleen nodig als er geen water meer is

liever
zo veel
liever

schept zij
wat zij verloren
is als vrucht

water

- Dietske Geerlings